+ التماس چشمانم را درياب !

گمان مبر که همين جان سپرده ام بي تو
قسم به جان عزيزت که مرده ام بي تو
اگر چه دست خيالم به دامنت نرسد
خوشم که دل به خيالت سپرده ام ، بي تو
چه جاي غير تو ، حتي وجود خود را نيز
کنار ياد تو از ياد برده ام بي تو

اين ثانيه هاي بي تو مرا هم با خود برده اند .عطشِ داشتنِ دوباره ات تمام وجودم را سوزانده است ...  حالا کسي که اينجا ايستاده است جسمي است بي «من» ... پوچ ... تو خالي ... و بي تو ... کسي که نمي فهمد نبودنت را و درد نداشتنت را ... التماس چشمانم را درياب ...

+ تو ابتداي خوش ماجراي من بودي ...

هر چقدر سعي مي کنم از نوشتن لذت ببرم نمي شود . ديگر حال و هوايم مثل گذشته نيست که هر وقت اتفاق جديدي مي افتاد يا غمگين و يا شاد مي شدم به نوشتن پناه ببرم . حالا نوشتن برايم عذاب آور است ... و من چرا سعي مي کنم بنويسم ، نمي دانم ... اين روزها بيش تر دلم مي خواهد به گذشته فکر کنم . خاطرات تلخ و شيرين گذشته برايم از روزهاي نامعلوم آينده خوشايند تر است ...گذشته اي که شروعش با آمدن تو بود ...

+ بيگانه

به خداحافظي تلخ تو سوگند نشد
که تو رفتي و دلم ثانيه اي بند نشد
با چراغي همه جا گشتم و گشتم در شهر
هيچ کس ، هيچ کس اينجا به تو مانند نشد

همه چيز از همان لحظه اي شروع شد که رفتي . وقتي «او» آمد ... و «من» گرفتار شدم ... و «تو» رفتي ؛ همه چيز خراب شد ... « تو » ، « من » ، « او » ، همه ي ضمير ها برايم بي رنگ شد . اين را از ننوشتن هايم مي تواني بفهمي ... ديگر توان نوشتنم نيست . اصلاً از چه و براي که بنويسم وقتي تو نيستي ؟ ... چرا بنويسم وقتي حرف هايم از دل نيست ؟ ...چگونه بنويسم وقتي با همه ي ضمير ها بيگانه ام ؟!
مي خواهم بروم . اما چگونه وقتي رفتنم نه براي توست ... نه او ... و نه حتي براي خودم؟!
بودنم بدون تو ... چقدر نبودن را دوست تر دارم وقتي تو نيستي ...

+ زائري باراني ام اقا بهخ دادم مي رسي؟

خسته ، دلشکسته ، شايد هم ... نمي گويم بي نصيب ! ... اصلا همين که طلبيده شدي خودش نصيب بزرگي است . حالا اگر لياقتت کم بود ،حالا اگر خالص نرفته بودي ، حالا اگر دستانت کوچک بود براي آن همه محبت ، بايد خودت را سرزنش کني ...
اصلاً نمي خواهم اداي ادم هاي بي بهره را در آورم . نه ! من نصيبم را همان اول گرفتم ... همان ثانيه هاي اول حرکت قطار ... همان لحظه اي که مبدأ دلم بود و مقصد ، حرم امام عشق(ع) ...
گرم است ... شايد داغ واژه ي بهتري باشد براي گرمي هواي تهران در اين ساعت ... و داغ تر وقتي تنهايي ... و باز هم داغ تر مي شوم وقتي ياد ساعت آخر سفر مي افتم ... ساعت واداع ... حاج آقا اتشمان زد . نه من را ، که همه ي ان هايي که پاي حرفش نشسته بودند آتش گرفتند ... ترديد ندارم حرف هايش از دل بود که اينگونه به دل نشست و تا اعماق قلبمان نفوذ کرد ... اينگونه آتشمان زد و خاکستر شديم ... اينت هم که دوباره جان گرفتيم معجزه ي ژاقا بودها ، و گرنع با آن حرف ها ...
اين سفر پر از نمشانه بود براي من ... و پر از يقين ... راست مي گفت حاج آقا . خيلي ها مي آيند و مي روند و مشهدي مي شوند ، اما رضوي نه ... من هم مثل همان خيلي ها تا رضوي شدن خيلي فاصله دارم ... اگر چه تمام شد اين سفر ، اما سفر ديگري اغاز شده اسيت ... اين بار هم مبدأ، دل است اما مقصد ، جاي ديگري است ... محکم تر از گذشته ...

+ بيا برگرديم

  اي دل ، دل من کجا ! بيا برگرديم

                                                          تاريک شده هوا بيا برگرديم

                                                  آن دوست که ادعاي همراهي داشت

                                                     رفته است بدون ما بيا برگرديم

«غني زاده»